#60
یه روز، عصر بهار
یه اتفاق خیلی ساده، دو تا راه ِ یکی شده
*
الان تو مال منی
من کشفت کردم
تو با من می خندی
با من گریه میکنی
دیوانه !
دلت برای من تنگ میشود
ضربان قلبت با من بالا میرود
با سکوتم ، با صدایم
با حضورم ، با غیبتم
تو مال منی
این بلاها را خودم سرت آوردم
به من می گویی دوستت دارم
و دوست داری
آنرا از زبان من ؛
فقط من بشنوی
*
در
خیال ِ من جا نمی شدی،
اما خودت را جا دادی...
حتی در دلم!
جمع و جور شدی، اما کوچک ؛ نه!
هرگز...
قلب ِ من روح بزرگ تو را در خود جای داد!
*
برای که میتوانی مثل بچه ها خودت را لوس کنی،
با چه کسی می توانی تا بالای ابرها اوج بگیری،
برای که می توانی خواب های رنگینت را تعریف کنی،
چه کسی احساساتت را تر و خشک می کند ؟
اشکت را در می آورد ،
بعد پاک می کند ؟
چه کسی پیش از آنکه حرفت را شروع کنی ،
تا ته ِ آن را نفس می کشد ؟
دیوانه !
ما با هم توانستیم بفهمیم که هنوز هم میتوانیم
شیطنت کنیم ، انتظار بکشیم ،
تپش قلب بگیریم ، دوست بداریم
بــــــا هـــــــــــــــــــــم ...!
*
چه کسی قلب مرا آماده میکند تا کلمات ،
تا احساسم در آن رشد کنند؟
چه کسی همان بلاهایی که من سر تو آوردم
سر من آورده ؟!
چه کسی درس آزادی و محبت و بخشندگی
را به من یاد داده؟
من مال توام
دیوانه !
زحمتم را کشیده ای...
کشفم کرده ای
خوشبختی دیگر چیست ؟!
*
وقتی که سکوت ِ میانمان همه ی حرفها را میزند
پس چه نیازی است به واژه های با صدا؟؟
ما لذت با هم بودنمان در سکوتهای همیشگی خلاصه میشود
آخر واژه ها به پای شکوه نگاه ها نمیرسند
این میشود تمام ِ تمام ِ تمام ِ با هم بودنمان
*
پ.ن.1: کجا برویم؟
دستت را به من بده ...
پ.ن.2: تحت تاثیر ِ شعری از استاد افشین یداللهی!
