نوشته های خط خطی

در دور كه مي نشينم

سخنم به سكوت آلوده مي شود

تمام چشمم از جهان پر مي شود

به تعادل مي خزم ، آرام و آهسته

به اوجي دروني مي رسم

آنگاه چقدر نور ، چقدر حسرت ، چقدر حيرت

روي فكرهايم راه مي رود

هيچ چيز را تك و مطلق طاقت نمي آورم

نه سپيد ماندن ِ كاغذ را

نه آسمان ِ‌ صاف ِ‌تهي از ابر را

حتي تو بدون ِ عيب هايت را دوست ندارم

و خدا را بدون ِ‌ شيطان نيز

مثل حساسيت ِ درك ِ‌ ارتعاش

روي حقيقت قدم مي گذارم

جايي كه بكر هست نمي توان فروتن نبود

.

گاه همچو بُغضي در كسي گير مي كنم

يا قورتم مي دهند و يا مي بارند مرا

گاه همچو ميخي در ذهني فرو مي روم

تا خالي شود

ذهن خُره ي روح است

دچار  ِ درد ، ميخ را بيرون مي كشد

اما در تو ماندم ،‌ فرو رفتم

در هم ريشه كرده ايم انگار!

يا به هم گره خورده ايم

گره اي كور كه با دندان هم باز نمي شود!

اگر پاره كنند همچنان هستيم...!